Knowledge

Knowledge All > ความต่างในความเหมือน ของวรรณกรรม และ วรรณคดี

ความต่างในความเหมือน ของวรรณกรรม และ วรรณคดี

 

 


วรรณคดี และวรรณกรรม เป็นสิ่งที่หลายคนคงเคยสงสัย ว่ามีความเหมือนหรือต่างกันอย่างไร แม้ว่าสองสิ่งนี้จะมีความใกล้ชิดต่อคนทำงานสิ่งพิมพ์อยู่เสมอ แต่ดูเหมือนยังมีอีกหลายคนที่ไม่เข้าใจความเหมือนและความต่างของคำสองคำนี้ รวมถึงไม่เคยคัดแยกสองสิ่งนี้ออกจากกันได้เลย


ม.ล. บุญเหลือ เทพยสุวรรณ นักเขียนและนักวิชาการภาษาไทย กล่าวถึงความแตกต่างระหว่างวรรณกรรมและวรรณคดีเอาไว้ว่า งานทั้งสองชนิดนี้ คือ “ศิลปกรรม” ชนิดหนึ่ง มีถ้อยคำทั้งภาษาพูดและเขียน เปรียบดังวัสดุ เช่นเดียวกับที่เส้นและสี เป็นวัสดุของจิตรกรรม เสียงเป็นวัสดุของดนตรี โดยมีความคิดเรื่องราวเป็นเนื้อหา เป็นเครื่องสื่อความหมายหรือสื่อสาร ผู้ประกอบความคิด มีเรื่องราวที่จะสื่อให้แก่ผู้อื่น ความคิดและเรื่องราวเป็นสาร


วรรณคดีจะจำกัดใช้สำหรับวรรณกรรมที่ได้รับความยกย่องแล้ว จากกลุ่มคนที่ได้รับความนับถือจากคนหมู่มากอีกต่อหนึ่ง ส่วนคำว่า วรรณกรรม ใช้สำหรับหนังสือหรือเอกสารที่ได้ประกอบขึ้น มีลักษณะเป็นศิลปกรรมในฐานะที่มีรูปแบบ มีวัสดุและเนื้อหาประกอบขึ้นด้วยความพยายามที่จะสื่อสารด้วยประการหนึ่ง


การที่จะพิจารณาว่า หนังสือเรื่องใดจะเป็นวรรณคดีหรือไม่นั้น เป็นเรื่องยาก ตัวงานต้องพิสูจน์ได้ว่า เป็นหนังสือที่คนอ่านไม่อยากให้สูญไป เพื่อให้คนรุ่นหลังได้รักษาไว้ เกณฑ์อีกทางหนึ่ง คือ วรรณกรรมใดเราใคร่เก็บรักษาไว้เป็นมรดกตกทอดถึงคนรุ่นหลัง เพื่อหวังประโยชน์ทางวรรณศิลป์ วรรณกรรมนั้นจึงเข้าข่ายของวรรณคดี


งานเขียนต่างๆ มักมีประเภทให้เราได้เรียกขานและทำความข้าใจ แม้วรรณกรรมและวรรณคดีเป็นสิ่งที่ใกล้ชิดคนทำงานสิ่งพิมพ์ แต่การนิยามคำสองคำนี้ให้เห็นความต่าง ดูเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลยจริงๆ กระนั้น นักวิชาการภาษาไทยหลายท่านก็ได้ให้แนวทางเอาไว้แก่เรา เพื่อง่ายต่อการทำความเข้าใจ


ศาสตราจารย์ ดร.กุสุมา รักษมณีได้ให้แนวคิดว่า วรรณคดีใช้ในความหมายเจาะจงว่าเป็นงานประพันธ์ในสมัยก่อน และเป็นงานที่มีคุณค่า มีผู้ยกย่องเป็นเพราะกาลเวลาที่ผ่านมาพิสูจน์เป็นที่ยอมรับ ส่วนวรรณกรรมใช้ในความหมายกว้างกว่า เป็นงานประพันธ์ทั่วๆ ไป และความหมายเจาะจงว่าเป็นงานประพันธ์ร่วมสมัย


ทั้งนี้ มีข้อคิดเห็นของพระยาอนุมานราชธนหรือที่รู้จักกันในนาม เสฐียรโกเศศ นักปราชญ์ท่านหนึ่งของไทย ให้ความเห็นว่า วรรณคดี คือ หนังสือที่แต่งขึ้นและเขียนตีพิมพ์เป็นเรื่องแล้ว ย่อมเรียกได้ว่าเป็นวรรณคดี แต่หนังสือที่วรรณคดีสโมสรยกย่องสมควรได้รับประโยชน์คือ หนังสือที่มีลักษณะตามที่กำหนดเงื่อนไขไว้ในพระราชกฤษฎีกานั้นส่วนหนังสืออื่นๆ ซึ่งไม่เข้าอยู่ในข่ายแห่งข้อความในพระราชกฤษฎีกาก็ต้องถือว่าเป็นวรรณคดีด้วยเหมือนกัน และอธิบายเพิ่มเติมว่าวรรณคดี เป็นศัพท์บัญญัติมาจากคำว่า Literature ซึ่งมี 2 ความหมายดังนี้


        1. ข้อเขียนที่แต่งขึ้นเป็นหนังสือจะแต่งดีหรือไม่ดีเป็นเรื่องดีหรือเลวจะเป็นหนังสือของชาติใด ภาษาใด หรือยุคใด - สมัยใดก็ได้ชื่อว่าเป็นวรรณคดีทั้งนั้น


        2. บทประพันธ์ซึ่งมีลักษณะเด่นในเชิงประพันธ์ มีค่าทรงอารมณ์ และความรู้สึกแก่ผู้อ่านผู้ฟัง เป็นวรรณคดีที่มีวรรณศิลป์


หากพิจารณาตามความหมายที่พระยาอนุมานราชธนได้ให้ไว้ ความหมายแรก ซึ่งเป็นความหมายกว้างของคำว่าวรรณคดี น่าจะหมายถึง วรรณกรรม ส่วนความหมายที่สองเป็นความหมายเฉพาะของคำว่าวรรณคดี ซึ่งหมายถึง หนังสือที่ได้รับยกย่องว่าแต่งดี


ทั้งหมดคือความหมายคร่าวๆ ของงานเขียนสองประเภทนี้ เพื่อนๆ คนไหนสนใจอยากเข้าใจความหมายที่แท้จริง และรายละเอียดที่มากขึ้น ลองค้นคว้าดู เพื่อความเข้าใจที่ถ่องแท้ได้ครับ

 

ข้อมูลจาก www.mwit.ac.th

 


มาร่วมสร้างสังคมหนังสือและสิ่งพิมพ์ให้เข้มแข็งไปพร้อมกัน
Thai Book Society
www.thaibooksociety.com

Other Knowledge more>>